sun_girl

 

نوشته شده توسط دختر آفتاب در Tue 5 Feb 2008 ساعت 17:9 موضوع | لینک ثابت

من پرستوی خزان دیده ی خاموش توام

خيانت را دوباره در دلم تکرار کردی تو

عجب ديوانه بودم من که بستم دل به چشمانت

و کار قلب اين دیوانه را دشوار کردی تو

چقدر از التماسم پيش مردم آبرويم رفت

چقدر اين چشم ها را پيش مردم خوار کردی تو

شنيدم بارها با ..........وليکن حيف

شهامت مال هر کس نيست پس انکار کردی تو

چقدر اشعار زيبايی برايم خواندی و گفتی

و بازی با دل بيمار من بسيار کردی تو

نمی بخشم تو را ، او را و هر کس را که بد باشد

دلم را ديگر از هرچه نگاه و آرزو کندم

تمام پنجره های مرا ديوار کردی تو

چه حسنی داشت درد اين شکست تلخ ميدانم

مرا از خواب عشق و عاشقی بيدار کردی تو

 

 

نوشته شده توسط دختر آفتاب در Tue 5 Feb 2008 ساعت 17:5 موضوع | لینک ثابت

Comradeship I see in none              
                    

Whither have my comrades gone 
 

Love is  lost,and friendship ends
 

What has happened to my  friends
 
  ياري اندر کس نمي بينيم ياران را چه شد

                          دوستي کي آخر آمد دوستداران را

 چه شد
 
                

    Dark the fount of life is grown

Where is blessed Khizer flown

 See the rose-stem bleeds to death

 
 Where is now the summer’s breath
 
                   آب حيوان تيره گون شد خضر فرخ پي

 کجاست

 خون چکيد از شاخ گل باد بهاران را چه شد

 
   There is none that will recite

 How a friend had friendship’s right

 
 What remains of gratitude

 
 To a comrade true and good
 
کس نمي گويد که ياري داشت حق دوستي

 حق شتاسان را چه حال افتاد ياران را چه شد

 

 

نوشته شده توسط دختر آفتاب در Mon 4 Feb 2008 ساعت 8:45 موضوع | لینک ثابت

درست مثل غنچه به هم فشرده بودم

 

نوشته شده توسط دختر آفتاب در Mon 4 Feb 2008 ساعت 8:42 موضوع | لینک ثابت